Bunlardan biri de “Burçak Tarlası” adlı türkü. Sözleri bir gelinin çektiği sıkıntıyı anlatmaya yetiyor aslında. Ancak sözlerin üzerinde dolaştığı ezgi hareketli olduğu için gelinin sıkıntısı ile belki de eğlenerek başettiğini anlatıyor bize.

Türkünün hikayesini, sözlerin sahibi Meryem Sayar‘ın torunundan öğrenelim dilerseniz:

Tokat, Sivas ve Yozgat varyantları da olan bu türkü ilk kez Muhtar Musa ile Meryem Sayar’ın düğününde 30 Haziran 1931 tarihinde Ereğli’ li Kör Aşık’ın oğlu Kör Şakir tarafından söylenmiş. Meryem Sayar “Burçak Tarlası’na” gelin olmuş, bu sebeple Miryem Garı’nın (Meryem Sayar D:1919- Ö:1963).

Türkü hakkında ilk verilen bilgide şöyle anlatılmıştır.

Türküde geçen Muhtar, Konya Ereğli Zengen köyü muhtarı Muhtar Musa’nın babası Muhtar Ali’dir. Muhtar Ali’nin eşi Döndü Garı’dır. Türkünün Zengen varyantında muhtar yerine “şu garının kaç tarlası var” geçer, çünkü o tarihde Muhtar Ali ölmüş ve tüm tarlalar kaynana Döndü Garı’ya kalmıştır. Burçay tarlasından şikayet eden gelin ise Meryem Sayar’dır. Meryem gelin olur olmaz burçak tarlasının zor ve meşakatli işlerine dalmış ve düğünden burçak tarlasına gittiği için buna “Burçak yazı” demiştir. Sabah ezanı ile kaynanası tarafından uyandırılmakta ve burçak tarlasında çalışmaya gönderilmektedir.

Bu türkü ile internette dolaşan farklı hikayeler de mevcuttur. Ancak tarih ve gelin Meryemin torunu tarafından anlatımlara yer verildiği için bu hikayeyi yayınlamayı doğru bulduk.
Kaynak: İç Anadolu Belediyeler Birliği yayını olan “Birlik” dergisinin 2009 yılın 17. sayısı, s:34

Burçak Tarlası
Sözleri

Zabahınan galktım da ezen sesi var
Ezen sesi değil yar yar burçak yası var
Sorun şu garıya gaç tarlası var

Aman dostlar ne zorumuş burçak yolması
Burçak tarlasına yar yar gelin olması
Elimin gınasın aldı gavurun tarlası
Gözümün sürmesin aldı gavurun tarlası

Zabahınan galktım da südü bişirdim
Südün de gaymağını yar yar yire daşırdım
Burçak tarlasında aklım şaşırdım

Aman dostlar ne zorumuş burçak yolması
Burçak tarlasına yar yar gelin olması
Elimin gınasın aldı gavurun tarlası
Gözümün sürmesin aldı gavurun tarlası

Elimi salladım deydi dikene
İntizar iderim yar yar burçak ekene
İlahi gaynana ömrün tükene

Aman dostlar ne zorumuş burçak yolması
Burçak tarlasına yar yar gelin olması
Elimin gınasın aldı gavurun tarlası
Gözümün sürmesin aldı gavurun tarlası

Masamıza gelen katmerden önce herkes bir parça aldı. Nefis kaymağın ve antepfıstığının damakta bıraktığı tat hepimizi ikinci lokmaları almaya mecbur bırakmıştı.

Her lokma bittiğinde bir sonraki lokmayı da ardından yediriyordu. Ve farkında olmadan iki tane katmeri bitiriverdik.

Zekeriya usta fırının başında ...

Mehmet ustanın söylediğine göre, katmerin lezzetindeki sır, malzeme kalitesinden kesinlikle ödün verilmemesi ve taş fırında pişirilmesi imiş. Burdaki katmerin tadına vardıktan sonra bir daha katmer yiyebileceğimi pek sanmıyorum.

Daha sonra Kilis’e doğru yola koyulduk. Yörem Ev Yemekleri adlı mekana gittik bu defa. Mekan sahibi İffet Kadayıfçı aynı zamanda yemekleri de yapıyordu. Biz gelmeden evvel bir çok farklı yemek hazırlamış. Kilis’in yoğurtlu köftesinin pişirilme aşamalarını sitemizde paylaşmak için kaydettikten sonra, tatbilirler (gurmeler) masaya oturduk ve elimizden geldiğince hepsinin tatlarına baktık.

İffet Kadayıfçı yoğurtlu köfte yemeğinin köftelerini yoğuruyor...

Kilis'te yetiştirilen "haylan kabağı"ndan kabak yemeği

Kummul müsniyye...

Fırın yapması...

Öcce

Cennet çamuru...

Yediğimiz yemeklerden sonra sofraya getirilen “cennet çamuru” adındaki tatlı da nedense Kilisli hanımlar tarafından evde yapılmaz, misafirlerine ikram edecekleri zaman dışardan getirtirlermiş. Cennetin çamurunun bile çok güzel olacağını ifade eden tatlı da oldukça “tatlı” ve lezzetliydi ve Seydişehir günlerime  götürdü beni.

Cennet Çamuru’nun  lezzetini ve yaptığı alışkanlığı  1971 yılında Seydişehir Etibank tesislerinde çalışan ve  Ukudan teyzelerin  kıracısında yediğimiz günden beri bilirim.Bakır kalın tabanlı tavada bol tereyağ ile kırık kadayıfları kavurdu kısık ateşte,sonra ceviz parçaları ve dövülmüş fıstık karışımı ile döşedi  ve  şerbetledi üzerine kaymak döşedi ılık ılık ikram etmişti,üstüne de kaçak çay içmiştik hey gidi günler hey.Bu tatlı, yiyenlerde alışkanlık yapıyor.

Kilis’ten sonra rotamızı yeniden Gaziantep’e çevirdik. Eşyalarımızı alıp Şanlıurfa’ya doğru yola koyulacaktık. Ancak öncesinde bakırcılar çarşısını dolaştık, çeşitli baharatlardan aldık.Öksürüğe iyi geldiği söylenen polat şekeri, eskiden çocuklar tarafından tatlı niyetine tüketilirmiş.

Sefer tasını görünce eskilere gittim...

Polat şekeri...

1635 yılından bu yanan açık olan “Tahmis Kahvesi”ne uğramamak olmazmış. Vakıflar idaresi kısa bir süre önce mekanı koruma amaçlı olarak tadilat ettirmiş, ancak ne yazık ki bu değerli mekanın simgesi olan sobayı kaldırıp çirkin klimalar yerleştirme hatasına düştüğü için de üzüldük. Kahvelerimizin yanında ikram edilen kavruk kırık leblebi ve melengiç masadaki tüm ekip için yemesi oldukça keyifli idi.

Ben, Fotoğrafçı-araştırmacı Kemal Vural Tarlan ve Volkan Doğan...

Kahvenin yanında getirilen kavrulmuş melengiç, kırık leblebi...

Güneşin gökyüzü aydınlığını terketmesi ile birlikte biz de tekrar yola çıktık. 2 saatlik bir yolculuktan sonra otelimize yerleştik. Bakalım yarının karelerinden hangi yüzler, hikayeler ve renkler sizlerin ekranlarına da ulaşacak…

İkinci bölüm:

Ne fena bir şey, polisler böylesine savunmayı teröristlere de yapsalar da görsek. Geçenlerde teröristlerin siyasi kolu olduğu söylenen partiden bir kadın polise tokat atmıştı da ekranlarda izlemiştik, açılan manevi davada alınan karara göre kadın polise 10 tl ödeyecekmiş. Bir de burdaki olaylara bakalım:

UNESCO’nın “Somut olmayan kültürel miras” listesine girdi. Keşkek, Endonezya’nın Balı Adası’nda toplanan UNESCO Somut Olmayan Kültürel Miras Hükümetler arası Komitesi tarafından, “hazırlanışından sunuluşuna ve tüketilişine kadar kadın-erkek eşitliği ve paylaşımı açısından önemli bulunduğu” gerekçesiyle bu listeye alındı. Komite, yemek kültürünün kendilerine nasıl sunulması gerektiği konusunda diğer adaylara Türkiye heyetinin keşkek hazırlığını örnek gösterdi.

Bizim olan değerleri beğenmeyiz, sunumları kötü, servislerinde sorun yaşıyoruz diyerek kötülerken, uluslararası sivil toplum örgütü milli yiyeceğimiz olan keşkeğimizi “Somut olmayan kültürel miras” listesine alıyor. Şimdi yemek işi ile ilgilenen herkesin şapkasını önüne alıp düşünmesi gerekiyor. Ve “Neden biz bu lezzetlerimizi gençlere tanıtamıyoruz” diye kendilerini sorgulamalıdırlar. Acaba sebep kendi değerlerimizi bilmeden dünya mutfaklarına açılmamız ve milletimizin üzerine çöreklenen “batı hayranlığı” denen çirkin huydan bir türlü kurtulamamız mıdır? Turizm sezonlarında değerlerimize sahip çıkarak onları yaşatma ve farklı kültürlere tanıtma imkanını ellerinde tutan aşçıbaşlarına ne demeli? Tabi “her şey dahil” sistemi devrede iken, hayal ettiklerimizi gerçekleştirmenin de mümkün olmadığını bilmekteyiz. Otel işletmecilerinin, patronların, turizmcilerin ve turizm emekçilerinin toplu olarak yapılan yanlışın farkında olmaları gerekiyor ki, doğruya açılan kapı aralanabilsin.

Dünyanın pek çok ülkesinde, farklı ülkelerin yerel lezzetlerini tanıma amaçlı özel ve pahalı turlar düzenlenmektedir. Nedendir bilinmez lezzet zengini bir ülkeyiz ama yemeklerimizi yediremiyoruz, satışını yapamıyoruz. Tereciye tere satmaya heveslenir dururuz.  “Her şey dâhil” sistemi ile ülkemizin milli gelir potansiyelini en çok barındıran turizm sektörü ne yazık ki “her şey hariç” konumundadır.Sabit bir fiyat vererek her şeyden dilediği kadar yiyebileceğini düşünen çoğu doymaz insan, tabaklarına doldurdukları yemeklerin büyük bölümünü bitirememekte, bu da hepsinin çöpe gitmesine yol açmaktadır. Yani her şey dahil sistemi milli geliri hariç ediyor. Yurtdışından, gelir seviyesi düşük olan insanlar, Türk Lirası’ nın kendi paraları karşısındaki değersizliği yüzünden, ülkemizde 5 yıldızlı otellerde, her şey dahil sistem içinde konaklayabilmektedir. Aynı fırsat ne yazık ki kendi vatandaşlarımızın ömründe göremeyeceği bir hayaldir. Ancak yurtdışından gelen düşük gelirli insanlar bir de doymak bilmeyen türünden olduğu zaman, 5 yıldızlı denen ve lüks diye nitelenen otellerde, türlü çirkin manzaralar ile karşılaşılmaktadır. Akıntıya karşı kürekler havada çevrilerek ilerlemeye çalışılmakta, ancak geriye doğru sürüklenilmektedir. Sadece Paris gibi bir şehrin yıllık turist sayısının 70 milyon olduğunu düşünürsek, Türkiye’ye yılda gelen 26 milyon kişi ile gururlanmak pek mümkün değildir. Ekranlara çıkıp turizm konusundaki ufak tefek başarılardan söz etmek, gerçek bu kadar açık iken, oldukça komik kaçmaktadır.

Ülkemiz sebzenin ve meyvenin taze, bol ve çeşitleriyle doludur, ancak otel yöneticileri, maliyetleri düşürmek için dondurulmuş gıdalar kullanılarak  mutfaklarımıza ihanet etmektedirler.. Milli ve yöresel yemeklerimiz de, devlet tarafından standart ölçüleri ile tescillenmediği için, televizyon veya gazetelerde, kendini aşçı zanneden çoğu zat-ı muhterem, durmadan hatalı tarifler vererek kültürümüzü baltalar gözlerimizin önünde. . Akıllı olanlar işletme sahipleri, ortaklar, yöresel malzemelerle yöresel şekilde, kaliteden ödün vermeden, özel pişirme tekniklerini uygulayarak uzman aşçılara pişirterek şubeler açmaya devam etmektedirler.

Bu konunun düzenlenmesi için atılım yapması gereken kurum devlettir. Turizm Bakanlığı, Türkiye’nin 7 bölgede lezzetlerini  araştırma ve geliştirme çalışmaları ile standart ölçülerini tesbit edip tescillemeli ve milli değerler kütüphanesi arşivine eklemelidir. Bu şekilde mesleki eğitimlerini aşçı olarak yapmakta olan öğrenciler de kaynak olarak güvenilir bir noktaya başvurmuş olurlar. Aksi halde kültürümüzü bilmeden sadece osmanlı çevirisi yaparak kendi kültürümüzü bize latince harflerle anlatan insanların yazdıklarını kaynak zannederek okuruz. Araştırmacıların ne yazık ki bu eksik taraflarını göz önüne almadan, cesurca ortaya atılmalarını da esefle kınıyorum. Bu tür bir paradoksu görmeden, kendi kültürünü kendisi araştırmak yerine, sorgulamadan dinleyen ve inanan kişileri ise kınamak yetmediği için onlara söyleyecek söz bulamıyorum, sadece acıyorum. Ancak bunların tümü yine kültürümüze atılan çelmelerdir.

 Keşkek nasıl yapılır?

Keşkek, Türkiye’nin her yanında farklı şekillerde yapılır. Bazen süt danası, kuzu boyun veya horoz veya  tavuk eti,av eti,kaz,hindi eti ile de yapılıyor. Yapımında dövülmüş buğday,su, et veya horoz veya tavuk eti,bazen de kurutulmuş et veya kavurma  kullanılarak da pişirilir.Bazı yörelerde keşkekğin içine az miktarda nohut  veya kırmızı kuru fasulye de ilave edilerek, büyük kazanlarda ve odun ateşinde pişirilir. Anadolu’da kimi yerde yöresel toprak güveç kaplarda veya testilerde de pişirilir. Keşkeklik buğday geceden yıkanıp üzeri 4 parmak örtecek kadar su ile akşamdan kazanda ıslatılır. Sabah kazanın içine eti yerleştirdikten sonra yağ tercihe göre az salça tuz ve karabiber, kimyon eklenir. Buğdayın üzeri bir karış geçene kadar su ile doldurulur ve harlı yanan odun ateşi üzerinde,  kazanın kapağı sıkı kapatılarak pişmeye bırakılır. Odun ateşindeki ocakta 2-3 saat ateş kontrol edilerek pişirilir. Keşkek pişirilirken asla kapağı açılıp karıştırılmaz. Kazanın kapağı, küllü kor halinde gelen ateşin ısısında yarım saat daha demlendirildikten sonra  açılır. Özel dövme tokmakları ile 2 er kişi  dualarla dövme işlemine başlarlar. Bu işlem özel bir seremoni gibi merakla izlenirdi çocukluğumda. Gittiğim köy düğünlerinde bu coşkuyu hala görebiliyorum. Bunu gözlemlemek beni sevindiriyor. Buğday ve et helmelenip sünmeye başladığı zaman dövme işlemine son verilir. Keşkek servis tabaklaraın alındıktan sonra, üzerine bol salçalı veya kırmızı biberli kızdırılmış tereyağından hazırlanan sos dökülerek servis yapılır.

Diğer mahalle fırınlarında pişirilen toprak tencerelerde ise, caba içine keşkeklik buğday yıkanır,  içine et veya tavuk, bir adet soğan bütün olarak konur. Üzerine az salça, az yağ, tuz, karabiber, kimyon, akşamdan ıslatılmış nohut veya kızıl fasulye konur. Cabaya bol su ilave edilir üstü kapakla kapatılır. Fırına sürülen keşkek, 4 veya 5 saat sonra fırından çıkarılır. Bazen üstü kızarmış olarak sofraya getirilir, bazen de tahta kaşıkla dövülerek helmeleştirilir, daha sonra üzerine kızdırılmış tereyağlı sos dökülerek servis yapılır. Toplu olarak yenilen bu yemeğin lezzetine doyum olmaz.

O gün ilginç bir konu ilgimi çekti doğrusu. Bir ilkin duyurusunu yapmamıza rağmen, salonda bulunan ve dakikada bilmem kare çekmek için fotoğraf çekmeye çalışan basın mensupları ( veya da kendilerine basın mensubu dedikleri için biz öyle sanıyoruz! ) nedense farketmediler. Yazık ki, sadece kendi kapasiteleri ölçüsünde haber yapmaya alışmışlar. Oysa ki kendine “basın mensubu” sıfatını yakıştıran kişilerin, çevrede olan biten “ilk”lere duyarlı olmaları gereklidir. Aksi halde hep aynı fotoğraflar, hep aynı satırlar ile bir ömür boyu yaz neye yarar. Yazılan satırlarda, yaşanan ömürler de suya yazılan yazı gibidirler.

O gün toplantı salonunda bulunanlara karşı yaptığım konuşma metnini de aşağıda. Gelişmeleri de bu sayfadan sizlerle paylaşmaya devam edeceğim.

” Değerli konuklar ve üyelerimiz,
Hepinize hoş geldiniz diyor, saygı ile selamlıyorum.
Derneğimizin yeni yönetimi, şimdiye kadar ihmal edilmiş bir konuda öncülük yaptı ve bayan aşçıları derneğimizin çatısı altında toplayarak bir araya getirdi.
Peki, neden böyle bir oluşuma gidildi dersiniz?
Bilindiği gibi, aşçılık sektöründe çalışan aşçılar çoğunlukla erkeklerden oluşmaktadır.
Çalışmakta olan az sayıda bayan aşçılar ise aşçılık sektörünün zorlukları ile mücadele etmenin yanı sıra, bir de bayan aşçı olmanın zorlukları ile mücadele etmek durumunda kalıyorlar.
Bu zorlukları fark ederek bayan aşçılarımıza destek olan tüm aşçılarımıza teşekkür ederiz, ancak ne yazık ki herkes aynı desteği vermiyor.
Bunu çevremden ve aşçı arkadaşlarımızın çevresinde yaşadıklarından biliyoruz.

Aşçılık mesleğinin hak ettiği konumun şimdiki konumdan daha yukarıda olduğunu söyler dururuz. Ancak bunun için gerekli olan gelişmeleri acaba yeterince uyguluyor muyuz?
Bu noktada aklıma ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün toplumların kalkınması ile ilgili düşünceleri geliyor.Atatürk bir toplumun kadın – erkek birlikte kalkınabileceğini, bunlardan birinin ihmal edilmesinin ülke için büyük bir hata olacağını ifade etmiştir. Atatürk’ e göre, Türk toplumunun kalkınması için, Türk kadınının çalışma hayatına ortak edilmesi sağlanmalıdır. Konumuz olan aşçılık sektörüne de bu sözleri hatırlatmamız gerekmektedir. Bunu yapacak olan da elbette bayanlar olarak bizleriz.

İSPAD çatısı altında “Kadın Kolları” kurularak yapacağımız çalışmalar ile tüm camiaya örnek olmaya çalışacağız.
Peki, bu çalışmalarımızın içeriği ne olacak?

• Bayan aşçılarımızın sorunlarına çözüm aramaya çalışacağız.
• Bayan aşçılarımızın hem eğitmen hem de öğrenci olacağı, mesleki gelişim kursları düzenleyeceğiz.
• Yurt içi ve yurtdışında düzenlenen yemek yarışmalarına hazırlanıp, hem alaylı hem de okullu ekip kurarak katılacağız.
• Sektörde çalışan tüm bayan aşçıların M.E.B. Onaylı belgelerini almaları için çalışmalar yapacacağız.

Ayrıca şunu da unutmamak gerekir ki, her aşçının yemeklerini sevdiği aşçı kendi annesidir. Böyle bir gerçekten de yola çıkarak, ekibimiz ile birlikte, yurdumuzun 7 bölgesine ait olan yöresel yemeklerini içeren yemek kitabını da çıkartacağız. Unutmamalıyız ki, şimdinin bilgileri gelecek nesillere yazılı olarak aktarılırsa kalıcı olacaktır.

Hedeflerimiz ve projelerimiz çok güzel. Bu derneğe üye olmuş ve olacak her aşçımızın da, elverdiği ölçüde çalışmalara katılarak iş üretmesi gerekmektedir. Bir şeylerden şikâyet edip birbirimizi suçlamak ve konuşmak yerine, daha iyisini yapmaya çalışmalıyız. Çalışmak isteyen bayan aşçılara eski İSPAD yönetimi de destek vermiştir, hala da destek vermeye devam etmektedir. Yeni yönetim çok daha cesur kararlar alarak üyelerine destek vermektedir.

Eski İSPAD döneminde yönetim kurulunda bir dönem görev almıştım, şimdi de Kadın Kolları Başkanı olarak yeni görevime başladım. Yani çalışmak isteyip mücadele ettiğiniz zaman mutlaka yollar açılacaktır. Bu yüzden de biz bayanlar, gördüğümüz zorluklar karşısında mücadeleyi bırakıp çekilmek yerine, zorlukların üstüne giderek engelleri açmalıyız. “Armut piş ağzıma düş” zihniyetini bir yana bırakarak elimizi taşın altına koymalıyız. Sorunları çözmek için, sorun çözebilen mercilerde görev almalı, özellikle de sivil toplum kuruluşlarında çalışmalıyız.

Bu ekibi kurarken, yani “Kadın Kolları”mızı oluştururken üye olacağını belirtip destek olan ve şimdi de burada olan tüm bayan arkadaşlara teşekkür ederim. Kendileri, böyle bir oluşuma ihtiyaç olduğunu söyleyerek çalışmak istediklerini belirttiler. Kıbrıs’tan, Marmaris’ten gelen arkadaşlarımız dahi var.

Gönülden bu meslek adına çalışmalar yapmak isteyen, şahsi menfaatini meslek menfaatinin arkasında tutabilen, yaratıcı, üretken, dürüst ve paylaşımcı bir sivil toplum örgütü olmak dileğimle, herkese yeniden merhaba…”

Bayram Baklavası

2011 yılı ne zaman geldi de geçti, hala anlayamıyorum. Yıllar mı çabuk geçmeye başladı yoksa bize mi öyle geliyor diye düşünür dururuz ve aramızda konuşuruz dostlarla. Eminim aynı şekilde birçokları da aynı kaygıya düşmüştür. Yapacak çok iş var ama ne yazık ki zaman yetmiyor gibi geliyor çoğu zaman. Kim bilir, belki de zamanı iyi yönetemediğimizdendir böylesi bir sürat. Sebep ne olursa olsun 2011 yılının sondan 2. ayı içinde Kurban Bayramı’nı da geride bıraktık.
Önceden planladığımız 10 günlük tatilini ne yazık ki gerçekleştiremedik. Hastalıklar yüzünden soğuk havada evden çıkmamayı tercih ettik. Hastalanan torunum Doruk olunca onu bırakıp gitmeyi de istemedik. Neyse ki 3 gün içinde vücuduna nüfus eden mikroplar etkisini azaltıp ateşi düşünce ani bir karar ile geç de olsa tatilimize başlayalım dedik ve yola koyulduk.

Bayramın son günü nihayet köydeydik. Köye varır varmaz da bayram ziyaretlerimizin bir kısmını gerçekleştirdik. Önümüzde sadece 3 gün olduğu için bir kaç günlük faaliyetleri tek güne sığdırmamız gerekiyordu. Ama yağmur da bize kalan günlerde yüzünü gösterdiği için, romatizma ağrılarım pek de fazla faaliyet gerçekleştirmemize izin vermedi. Buna rağmen mantar bulma umudu ile dağa tırmanıp yaylaların bulunduğu bölgelere gittik. 4 koldan, 1 kol da Doruk’u eklersek 5 koldan dağıldık ve mantar aramaya koyulduk. Önceki yağan yağmurun ardından çıkmış olan mantarlar çoktan köklendikleri için bizlere sadece yerinde yeller esen köklere bakıp bir “of” çekmek kalmıştı.

Saat 5′e doğru, neredeyse bir anda kararan hava görüşümüzü de tamamen ortadan kaldırınca, gece karanlığına varmadan dönüş yoluna koyulduk. Neyse ki elim boş dönmeyecektim.

Çeltik Tarlaları - Ekinler Mahsul Toplandıktan Sonra Yakılmış...

Ağaçlardaki ardıç tohumlarını hem çocuklara tattırdım hem de topladım. Benim dışımda keskin tadı olan ardıç tohumlarını yiyebilen olmadı. Zaten benim istediğimde tadını öğrenmeleri idi. Avcılar ardıç tohumlarını bağışıklık sistemlerini güçlendiriyor inancı ile avlanmaya gitmeden önce ağızlarına atarlar ve çiğnerlermiş. Çocukluğumda ağabilerim anlatırlardı. Ben de torunum ve çocuklar ardıçları çiğnerken bunu anlattım onlara. Mantar arar ve bulamazken karşımıza bol sayıda kuşburnu dalları da çıktı. Dikenli dallarından kuşburnuları demleyecek ve şifa niyetine çay olarak içecek kadar topladık.

Yenidoğan Köyü- Dağdan Sonbahar Manzarası

Ardıç Tohumu Topluyorum...

Ardıç Tohumları...

Kuşburnu...

Köye Kasım ayında daha önce gelmemiş olduğumuzdan olsa gerek, bahçede kendiliğinden yetişen altın çilek meyvelerini de bu sefer farkettim. Neredeyse bir kabı dolduracak kadar altın çilek topladım. Hatırlatmakta fayda var ki, altın çilek meyvesinden günde sadece bir iki adet yemek lazım. Daha fazlası vücuda zararlı, unutmayın. Ben de aralıklı olarak tüketmek üzere topladım ve Işıl’ da fotoğrafladı.

Altın Çilekler...

Altın Çilek -Başına Buyruk Taşların Kenarlarında Yetişmiş...

Dönüş yolunda ise Devrez Çayı kenarındaki böğürtlenlerden yeme fırsatımız oldu. Tarla ve dere kenarlarındaki böğürtlenlerden çoğu toplanmıştı. Ama keşfettiğimiz köprü kenarında böğürtlen doluydu. Dağdan akan ve binlerce insanın karnını doyurduğu tarlaları sulayan Devrez Çayı da gürleyerek akıyordu. Teşekkür ettik çaya, doğaya…Umarım ki bu dünya topraklarından fışkıran su insanlığın malı olarak kalmaya devam eder. Yoksa önüne gelen her gördüğü akar suyu kendi menfaatleri için kesip yönünü değiştirip ona hükmetmeye devam ederse, doğanın intikamı da misli ile olacaktır. Suyu sahiplenmeye kalkan kendini bilmezler biraz da açıp Kuran-ı Kerim’i okusalar orda da görecekler doğaya hükmedilmemesi gerektiğini. Ancak aklı fikri para olmuş olanlara biz mi hatırlatacağız kutsal kitabımızı!

Devrez Çayı - Dağlardaki Karlar İle Beslenen Sular...

Böğürtlenler

İşte bu sene de Kurban Bayramı böyle geçti. Bayram baklavamızı yedik, sohbetler ettik, sevdiklerimizle kucaklaştık ve yeniden İstanbul keşmekeşine geri döndük. Allah hepimize kolaylık versin:)

Türkçe’nin yanlış kullanılması ve bunun yol açtığı kültür yozlaşması ile ilgili yazdığı “Bye bye Türkçe” adlı eseri ile pek çok gencin de ufkunu açmıştır.
Aşağıdaki konuşmasında özellikle sitemizin ilgi alanına giren Genetiği ile Oynanmış Gıdalar ile ilgili çarpıcı bilgiler veriyor. Gıda üzerinde oynanan oyunları, para babalarını, hedeflerini, köle haline getirilmek istenen uyuşmuş insan projelerini anlatıyor. Tohumları ikinci kez ekilemeyen gıdalar, İsrail’e muhtaç olunan tohum ticareti çok uzak değil şu anda köylerimizde yaşanan gerçekler. İnanmıyanınız var ise bir köye gidip doğaltohum arasın bulursa bize de yollasın…Genetiği ile oynanmış tohumları yiyen bizlerin de organlarının ve düşünce sisteminin bozulacağı da şaşırtıcı olmaz herhalde. Kıyafet değil ki 5 yıl önce yediklerimiz ile yaşayabilelim. Yemek zorundayız, mecburuz. Ve eğer eskisi gibi kendi tohumumuzu ekmeyi bıraktıysak, köylerden kentlere göç ettirilmişsek, her şeyin büyük oyunun parçası olduğu gerçeğini göz ardı ediyorsak o zaman 3 Maymunlardan biriyiz demektir. O zaman bir zahmet bu sayfayı kapayın. Ama eğer acıtan gerçekleri öğrenmek istiyorsanız izlenceyi izleyin.
Yaşamının büyük bir bölümünde Kuantum mekaniği ve Moleküler Biyoloji alanında birçok çalışma yapmış olan değerli bilim adamımızı dinleyin istiyorum.

2.Bölüm

Hülya Erol

Bir yemek kültürü düşünün , o kültüre sahip olduğunun farkında olmayan milyonlarca insanın olduğu bir toplumun sahip olduğu köklü bir kültür olsun. Binlerce yıldır o toplumun insanını doyuran ve beslediği akıllar ile bu güne getiren bir değer nasıl olur da günümüzde bu derece anlamsız kılınabilir.

İşte bu sorgulamaları kendi içinde yapan ve ömrünün neredeyse büyük bir bölümünü de bu kültürü araştırmaya adayan Hülya Erol, 2006’dan bu yana nihayet kendi internet sitesini açarak birikimlerini herkesle paylaşmaya başladı. www.annemmutfakta.tv adlı internet sitesinin arka planı ve üzerinde yükseldiği temeller işte bu sorgulamalarda ve sonucunda ortaya çıkan cevaplarda yatıyor.

İnternet sitesini tanıtırken içeriğinde yemek tariflerinin videolu ve fotoğraflı olarak yer almasından bahsetmek fazlası ile yetersiz kalacağı için yukardaki açıklamaların yapılması gerekmekte idi. Sitede yer alan ve sayısı neredeyse 1000’i geçmekte olan videolar sadece “yağı dök, soğanı kavur, pembeleşince onu bunu at ve al sana bir şey çorbası, ta taaa” şeklinde değil.

Paylaşılan aile ortamı, kültürel birikim, gerektiği zaman günlük olayların eleştirisi veya televizyonlardaki yemek ve yarışma programları ile saçmalamalara karşı verilen tepkiler de yer almaktadır. Birbirini takip eden konular ve arada fikirlerle birlikte pişmekte olan yemekler sitenin içeriğini ayrıca farklı kılmaktadır.

Binlerce yıllık köklü kültür değerlerinin farkında olmayan ve tanımayan “o toplum” da ne yazık ki bizleriz. Türk kültürü ve onu yaşatmakla yükümlü olan Türk toplumu ne yazık ki şimdilerde “3 maymun” u oynamayı tercih ettiğinden olsa gerek, her daim uyuşuk, tepkisiz, tembel ve çaresiz yaşamayı tercih etmektedir. Bunlara karşı bir şeyler yapılması gerektiğini ve kültürel değerlerin sahip çıkılmasının önemini tek sesten de olsa dile getirmeyi önemseyen bir duruş sergileyen Hülya Erol, işte bu sebeplerden dolayı önemsenmesi gereken bir proje ile karşımıza www.annemmutfakta.tv sitesi ile çıkmaktadır.

Hülya Erol ve kızı Işıl ...

Kızı Işıl ise arka plandaki teknik işlerin tümünü yaparak dev bir ekibin işini tek başına sırtlanmış zor bir görevi devam ettirmeye çalışmaktadır. Yüzlerce yemek tarifinin arasında birbirinden farklı yemeklerin yanı sıra eskiden tüm annelerimizin şimdilerde ise sadece bazı yörelerdeki annelerimizin evde hazırladığı gıdaların hazırlanışları mevcut.

Reçel hazırlamayı bilmediği için çocuğuna hazır ve katkı maddeli reçel hazırlamakta olan çok sayıda genç anneleri görmekteyiz.

Veya dünyanın en vitaminli ve ilk hazır çorbası olarak kabul edilen tarhana çorbamız dururken, marketten aldığı katkı maddeli çorba ile bebeğini besleyen anneleri görmek de mümkün. İşte bu genç nesil annelerin sadece kendi çocuklarına değil toplumun kültürel yapısına yaptığı kötülüğü bir an evvel fark etmesi de gerekmektedir. Hal böyle olunca Hülya Erol’un projesinin önemi daha da artıyor.

Hülya Erol ve torunu Doruk...

Anneler mutfakta olduğuna ve toplum bireylerini yetiştiren de anneler olduğuna göre mutfak kültürünün öneminin fark edilmesinin zamanı geldi de geçiyor diyebiliriz.

Özellikle ekranlarda bizlere dayatılmaya çalışılan iğrenç ve ahlaksız yemek – yarışma programları tarafından bombardımana tutulduğumuz şu dönemlerde , doğru yapılan bireysel işlere de sahip çıkmak gerekmektedir.

Tabi şu da var; hızlı yemek yeme kültürü olarak dayatılan 3 aylık durmuş yağın içinde kızartılan patates ve köfteleri yemeye alışmış olan canlıların boş beyinli hale geldiği düşünülürse artı onlardan farkındalık bekleyemeyiz. Sözümüz kültürel değerlerimize sahip çıkmanın önemini bilen ve devamlılığı “kendi” değerinin farkında olan bireyleredir. Bu kültürü ve bu toplumu hep birlikte geleceğe taşıyacak olan yine “ben- sen- bizler- sizler” iz…