8 Mart 1850 yılında Amerika’ da işçi kadın ayaklanması sonucunda olaylar çıkmış ve yüzden fazla işçi kadın hayatını kaybetmişti. 1910 yılında Danimarka’nın Kopenhag şehrindeki kadınlar toplantısında yaşanan bu acı olayların anısına 8 Mart’ın “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” olarak anılması önerisi getirildi ve öneri oybirliğiyle kabul edildi.

Sevgililer gününde sevgiliye, doğum gününde o gün doğan kişiye, yılbaşında sevilenlere hediye alınır peki ya kadınlar günü olarak kutlanan bu günde acaba ne yapılır? Veya kadının ve erkeğin eşit haklara sahip olduğunu düşündüğümüz bir yüzyılda, kadının hala işkence ve şiddete maruz kaldığının önüne geçilmediği düşünülürse, acaba “erkekler günü” diye bir gün de kutlanacak mı? Veya madur kadınların yaşadığı sorunları sadece televizyonlardaki kadın programlarında mı çözülmeye çalışılacak?

Televizyonlara bakıyorsunuz, birbirinin kopyası olan, ilkesiz yayın yapan kalitesiz pek çok program yayını yapılıyor. Hele kadın programları adını verdikleri programlar var ki Türk kadınını her daim ezilen, hor görülen, aldatılan veya aldatan, şahsiyetsiz olarak göstermekten başka bir görevi yokmuş gibi yayın DEVAMINI OKU »

Ulusal Müzik Konseyi’nin temelleri -İTÜ TMDK Müdürü Prof.Dr. Cihat Aşkın tarafından başlatılan ve Türkiye müzik uğraşanlarınca da büyük destek gören bir girişimle- Eylül 2010’da atılıyor.

Konu, hangi alanı olursa olsun, “sanat” ise desteklenmelidir. Hele de fedakarlık yapılarak yoğun çabalar harcanıp ortaya birşeyler çıkartmaya çalışılınıyorsa el ele verilmelidir. Sayın hocamızın belirttiği gibi, birbirimizin hatalarından mutluluk duymak yerine birbirimizin eksikliklerini tamamlayıcı olmalıyız. Sadece musiki alanında değil, eminim tüm meslek alanlarında çalışan herkesin şikayet ettiği bir konudur ” insanların birbirini çekememezliği, arkadan iş çevirmeler, dedikodular, ayak kaydırmacalar, moda tabir ile “işten yıldırma (mobing)” hareketleri… Durum böyle iken dışardan düşmanlarımıza pek de iş düşmüyor, kendi kendimizi bireyler olarak böylesine aşağıya itmeye çalışıyorken. Oysa ki toplumsal olgular aslında bireyler tarafından gerçekleştirilmiyor mu ki? Arkadaş sohbetlerinde veya toplantılarda ” Ne olacak bu memleketin hali? “veya “Siyaset yapan insanlar ne kadar da oyuncu oluyorlar” demek ve uzakta görünen olayları ve kişileri eleştirmekle ülke kurtarılmıyor. Herkesin dönüp kendisine ve kendi dışındaki insanlara hatta kendisine nasıl davrandığına bakması gerekiyor.

İşte böylesi bulanıklaşmış gündelik olaylardan sıyrılıp aşağıdaki gibi güzel haberler alınca seviniyorum. Ve sizleri de haberdar etmek istedim. Yemek dostu olduğu gibi, müzik dostu olan herkesin bilgisine :

Ulusal Müzik Konseyi… Cihat Aşkın

Türkiye’ nin tarihsel ve kültürel geçmişi, ona çok büyük bir misyon yüklemektedir. Jeopolitik konumunun dışında dünya kültürüne bir köprü olarak yön veren yapısı, onu çok kültürlülük kapsamında 21. yüzyılda çok önemli bir mevkiye getirmiştir. Özellikle son 200 yıldır süren değişim hareketlerinde Türkiye sahip olduğu müzik kültürü açısından da dünyanın sayılı ülkelerinden birisidir. DEVAMINI OKU »

Öğlen vaktine doğru alışveriş için evden çıkmışsınız. Baharat almak için yanyana duran iki aktardan birine giriyorsunuz. 100 gr. kekik almak istediğinizi söylüyorsunuz kasadaki görevliye. Ve size şöyle karşılık veriyor: ” Hanımefendi, yanımızdaki komşu aktar bugün için hiç siftah yapmadı, bizdeki baharatlardaki kaliteyi bulabileceğinizi garanti ederim. Bu yüzden lütfen komşumuzdan alışverişinizi yapar mısınız?”…

Böyle bir şeyi duymak, şimdilerde masallardaki kahramanların konuşmaları gibi gelebilir kulaklarımıza. Oysa ki, bu tip olaylar eskiden pek çok kez yaşanırmış. “Ahilik geleneği” sayesinde , Türk toplumunu bir arada tutan saygı ortamı yaratılmış, kültürümüz bu gelenek yardımı ile zenginleşmiş ve nesillere aktarılmıştır.

Geçtiğimiz hafta 13-19 Ekim tarihleri arasında “21. Ahi Evran Anma Haftası” sebebiyle Kırşehir’ de etkinlikler düzenlendi. Ahilik ile ilgili çeşitli illerde paneller düzenlendi, konuşmalar yapıldı. Gazetelerden okuduğumuz kadarı ile, devlet büyüklerimiz de “esnafın birbirine bağlı ve kollayıcı olmasından dolayı krizleri atlattığı” konularına değinmişler. Ancak ne yazık ki herşey sözlerde, harflerin arasında kalıyor kanımca.

Esnafın kendi arasındaki bağı çok iyi bilmiyorum, ancak her yaptığım alış-verişte güler yüzüne veya samimiyetine inandığım bir mağazadan bir ürün alıp, sonrasında bozulması ve geriye döndüğümde o gülümseyen yüzün artık sonsuza dek gülmez maskesi takınma zorunluluğuna şahit olmak benim esnafa olan güvenimi sarsmıştır. Yazımın en başında verdiğim geçmişteki yaşanmışlıkları bıraktım, güler yüzlü, müşterisine saygılı ve onu doğru yönlendiren, mağazasına mümkünse çin malı sokmamış olan bir esnaftan alışveriş yapsam ona şaşırır haldeyim.

Yani fikrimce, ahilik geleneğini bizler çoktan müzeye kaldırmışız. Geriye kalanlar sadece kelimeler. Esnaf arasında yaygınlaştırılan ve “Ahi Evran” tarafından bağlatıldığı var sayılan bir örgütlenme haline gelen ahilik geleneği, Türk toplumu arasında halkın “imece” usulü olarak iş yapmaya alışmasından dolayı yadırganmamış, aksine hızlı bir şekilde yayılmıştır. Gerçek adı “ŞEYH NASURİDDİN MAHMUD EL HOYİ ” olan “Ahi Evran” 1205 yılında Anadolu’ ya gelmiş ve Alaaddin Keykubat’ a ahilik geleneğini içeren fikirlerini sunmuştur. 30 yıl kadar kısa bir sürede ahilik tüm esnaf tarafından benimsenmiş ve yayılmıştır. Birlik içinde kenetlenen halk iş hayatında ahilik, sosyal hayatında imece usulü ile güçlenmesi çok normaldir. Bu kuvveti içerden bozukluk olmadıkça da dışardan kimseler çözemez elbette.

Oysa şimdilerde ne oldu da geçmişimizde , sadece 803 yıl öncesinden değil daha da öncesinden beri sahip olduğumuz değerlerimizi unutmaya daha kötüsü yok saymaya başladık. “Ahilik” kelimesini dahi duymayan yeni nesilden çocuklarımızın olabileceği ihtimali dahi insanı üzmeye yeter. Ve maalesef özellikle iş hayatında görünen odur ki, herkes yaşına veya tecrübesizliğine bakmadan, sadece adı meşhur okullardan mezun olduğu için kendisini hayat bilgini sanıyor. Kendisinden yaşça büyük belki de ömrünü aynı işe adamış olan büyüklerine saygısızlık eden, burun kıvıran ve yaptığı bu saygısızlığı dahi batılılaşma olarak algılayabilen yaşı küçük nesillerimiz maalesef sayıca artmaktadır. DEVAMINI OKU »

“Lezzetname; anılardaki lezzetlerin peşine düşenlerin macerasıdır”

23-24 Mayıs-2009  tarihinde yani bugün “Şerbet ve Şurup” konulu etkinliğe gittik.Önce  konu hakkında konuşmacıları dinledik, öğle yemeği ardından ikinci oturuma geçildi, ve sonrasında çeşitli kurum ve kişilerin hazırladığı özel şurup ve şerbetleri tattık .Hazırlanan tadımlık şerbet ve şuruplar özel çabalar ile günümüze taşınan lezzetlerdir, ancak bizlerin tadına baktığı şerbetlerin arasında gerçeğe yakın olan çok az sayıda  şerbet ve şurup vardı.

Bu lezzetler özellikle Anadolu’ da yaşamış olan bizim neslin çocukluğundan tattığı ve hatırladığı lezzetlerdir. Kitapları açıp veya internet sayfalarını dolaşıp şerbetler hakkında bilgileri okumamıza gerek yok, çünkü çocukluğumuzda eminim pek çok evde anneler meyvelerden içecek yapmıştır. Ancak ne yazık ki şimdiki nesil siyah gazozlu içecek dışında kültürümüze ait olan şerbetlerimizi bilmiyorlar. Dahası kültürümüze ait pek çok şeyi bilmiyorlar. DEVAMINI OKU »

Bu yazımda hem süt hem de yoğurt üzerinden oynanan oyunlara değineceğim.

Sütün 1 kilosunun fiyatının 50 kuruşun altına inmesine sevinmiyoruz. Bu kriz ortamında aslında indirimlere sevinilir belki ama konu süt fiyatları olunca durum değişiyor. Konunun uzmanları da oldukça endişeli. Çünkü süt üreticileri besledikleri hayvanlara yem alabilmek için , hayvanlardan aldıkları sütten kazandıklarından daha fazla para ödüyorlar.

Düşünebiliyor musunuz, 1 kilo çiğ süt parasıyla 750 gr yem alınabiliyor. Ancak normalde bir kilo süt parasıyla 1.5 kilo yem alınabilmeli ki hayvan doyabilsin. Hayvanlarının yem parasını ödeyemeyen üretici ise ne yapar? Ya hayvanları açlıktan ölüme terkeder, veya mezbahaya göndererek değerlendirir. Ve bu işin görünen sonu süt üretimini bitirmektir kanımca.Yemin fiyatı düşürülemiyorsa bir yerlerde bir yanlışlık yapılıyor anlamına gelmiyor mu? Aynı şey pirinç veya diğer tarım ürünlerini eken çiftçiler içinde geçerli aslında. Çiftçi tarlayı sürmek için traktör için mazota harcadıkları parayı mahsülden çıkaramadıktan sonra ne kadar sürdürebilir ki işini? Mazot fiyatlarının artışı ile  hayvanların yem fiyatlarının artışı aslında aynı kapıya çıkartıyor bizi. Enerji fiyatları artmış, enerji alamayanlar ise yerinden hareket edemez hale gelmiştir. Bu gidiş gidiş değildir… DEVAMINI OKU »

Fotoğraf : Mühenna Kahveci

Kültür değerlerimize sahip çıkmak için, eskilerin lezzetli tatlarının tanıtılması amacı ile 8-Mart-2009 Emekçi kadınlar kutlama günü ve Mevlit kandili münasebetiyle Çengelköy Maksicity’ de tadım paneli düzenledik . Daha öncesinden sizlere de sitemizden duyurduk hatırlarsanız.

Aygut

Birinci bölümde Kastamonu’ nun ilçesi Tosya ve köylerinde sık olarak yapılan ve sofraları süsleyen vitamin deposu ve lezzeti ile damak çatlatan, mide dostu “aygut” un hazırlanmasının aşamalarını anlattım. Hazırladığım aygutun içine un ilave ederek yaş tarhana haline getirilişini de gösterdim meraklı izleyicilere. Aygut yörede yaşayanların anlatımı ile ;”sofrada tarhana ve pilav, yanında aygut ve turşu, mevsiminde sögüş domates olmadan karnımız doymaz bizim” derler. Aygut tarhananın anası, soframızın baş tacı olmazsa olmazıdır. DEVAMINI OKU »

TRT TürkSite Programını izlemek için TIKLAYINIZ.

Yine ateşli ve ağrılı bir süreç geçirdim. Bu sene bağışıklık sistemimi yeteri kadar güçlendirememişim ki, sık sık hastalanıyorum. Düşmeyen inatçı ateş ve romatizma ağrılarının atağa geçmesi beni yıldırmaya çalışıyor, ama pes etmiyeceğim. Planlanan işleri yetiştirmek ve verilen sözlerin tutulması için de Allah’ ın izni ile çabalıyorum.

İzmir yolculuğu yaklaştıkca gözümde büyüyordu. TRT Int kanalında yayınlanan TürkSite programının canlı yayın konuğu olacaktık. Uçak biletlerimiz Cumartesi günü için alınmıştı. Ancak Çarşamba günkü kötü uçak kazası haberi bizi korkuttuğu için biletlerimizi iptal etmek durumunda kalmıştık. Işıl zaten uçakla gitmek istemiyordu. Yolculuğumuzu otobüs ile yapacaktık.

Hollada da düşen uçağın manzarası, bizleri çok üzdü ve bir o kadar da düşündürdü. Kaza ile ilgili ilk önce ölen kimsenin olmadığını duyuruldu, sonra ölü var dendi, sonra ölenlerin sayısı arttı. Hollanda yetkilileri kaza ile ilgili basın toplantıları yaparken, bizden hiç bir devlet yetkilisi veya THY yetkilisi basın bülteni yapmıyordu. Haberler doğru değildi. Gerçi bu akşam Hollanda yetkilileri yaptıkları basın açıklamasında , neredeyse tüm hatayı pilotlara yükledi , ama yine de kaza yapan firmaya bir güvensizlik oluşmuştu, ve biz de karayolu ile gidecektik İzmir’ e. Yarım saatlik yolu 8 saatte gidecektik. DEVAMINI OKU »

Bugün okuduğum bir yazıyı sizlerle de paylaşmak istedim. Yemek sitesinde bu konunun ne işi var diye düşünmediniz umarım! 3 yıldır sitemizde kültürümüze hizmet etmek adına verdiğimiz emekler elbette ki gelenek ve göreneklerimize bağlılığımızdan ileri gelmektedir. Ve bu bağlılığın bizden sonraki kuşaklara da aktarılmasını istiyoruz. Milletimizi bir arada tutan elbette ki köklü ve zengin kültürümüzdür. Bu kültürün içinde yemek, folklor, sanat, mimar, seramik veya el işlerine ve daha pek çok kültürel öge bulunmaktadır.
Bizi biz yapan kültürümüzdür. Bu yüzden kültürümüzü çok iyi bilmeliyiz, öğrenmeliyiz ve bilmeyen yeni nesle öğretmeliyiz. Aksi halde bize güç veren bu değerlerimizin gücünü farkeden düşmanlar hep tetikte beklemekteler. Son senelerde ve özellikle son günlerde ülkemizde olup bitenler elbette tesadüfen değildir. Mutlaka birileri bir yerlerde boş durmuyor çalışıyorlar. 2. Mahmut zamanında Patrik Gregorios’ un Rus çarına yazdığı mektup bu bağlamda önemli bir belgedir. Düşünmemiz ve çalışmamız gerekmektedir. Yitirip gittiğimiz pek çok şeyi yeniden gün yüzüne çıkartabiliriz.

General Ignatief’in Hatıralarından Patrik Gregorios’ un Rus çarına yazdığı mektup

“Türkleri maddeten ezmek ve yıkmak mümkün değildir. Çünkü Türkler çok sabırlı ve dayanıklı insanlardır. Gayet gururludurlar ve izzet-i nefis sahibidirler. Bu özellikleri de; dinlerine bağlılıklarından, kadere rıza göstermelerinden, geleneklerinin kuvvetinden, padişahlarına, komutanlarına, büyüklerine olan itaat duygularından gelmektedir. DEVAMINI OKU »

Kültür değerlerine sahip çıkmak ve nesillere aktarmak çok zahmetli ve çok zor bir uğraşdır. Önce yazılı metinler, sonra yörede uygulayacak kaynaklar bulunacak ,derlenip toplanacak, sonra “Avrupa birliği fonlarına” başvuracaksınız! Bilgilerinizi önce onlarla paylaşacaksınız, sonra isterlerse size parasal destek verecekler ve siz konunuz üzerine araştırmalarınızı onların istediği biçimde hazırlayarak kitap serilerini çıkarabileceksiniz. Çoğu projenin de bu şekilde yürütüldüğünü ve sonuçlandırıldığını görmekteyiz.

Avrupa birliği bizim kara kaşımız, kara gözümüz için mi paraları veriyor hep düşünmüşümdür.
Bu fonlardan faydalanarak kültüre destek adına çıkarılan yemek kitaplarını da gördük. İmza olarak “STK” (sivil toplum kuruluşu) logosunu yerleştirdi mi tamamdır, doğrudur öyle mi? Yakın bir zamanda yine böyle bir kuruluşun vakfın desteği ile çıkartılmış bir yemek kitabına göz gezdirdim. Ve bu kitapta kültürümüz adına yapılan yalışları çok yadırgadım. Yanlışlıklar içeren kitap basılı kaynak olduğu için seneler sonraki nesillere de aktarılacaktır elbette. Seneler sonra bizim torunlarımız doğru yöresel yemek tariflerini yaparlarken, velev ki “81 İlin Yöresel Yemek” kitabını okuyup 152. sayfasına geldiklerinde diyecekler ki “siz yanlış biliyorsunuz bakın şu tarihte atalarınız kitap yazmışlar bu tatlı Kayseri’ nın değil Konya’nın “Nevzine Tatlısı“dır” diye ahkam keseceklerdir. DEVAMINI OKU »

Önümüzde ciddi araştırmalar yapıldığını zannediğimiz festivaller yapılacak, sözde geçmişe sahip çıkmak ve yaşatmak adına.

Ciddi ciddi adamlar bu işleri yapıyor zannedersiniz, yazık bu memlekete her yerdeki gayri ciddi, sözde çalışmalar, boşa kürek çekmeler ve birilerinin para kazanma ve toplumda kendi eğolarını tatminden öteye geçemediğinin kanıtı olarak duruyor. DEVAMINI OKU »